بی تو اما عشق بی معناست ، می دانی؟

دستهایم تا ابد تنهاست ، می دانی؟

آسمانت را مگیر از من، که بعد از تو

زیستن یک لحظه هم، بی جاست، می دانی؟

تو ، خودت را هدیه ام کردی، ولی من هم

شعرهایم را که بی پرواست، می دانی؟

هر چه می خواهیم  آری از همین امروز

از همین امروز ، مال ماست ، می دانی؟

گرچه من ، یک عمر همزاد عطش بودم

روح تو ، هم  سایه دریاست می دانی؟

«دوستت دارم!» همین !  این راز پنهانی

از نگاه ساکتم پیداست،می دانی؟

عشق من ! بی هیچ تردیدی بمان با من

عشق یک مفهوم بی « اما» ست، می دانی؟

داشتم از این شهر می رفتم

پیاده نمی شوم

از دست هایت

دورم نکن

آن قدر نزدیک 

تا صدای دریا را از تو بشنوم

صدای پری کوچک غمگینی را

که فروغ داشت

نمی شود پل زد

از دامنت

که بوی دریا می دهد

به دلم

حرف ها ماند ه

کجا نشسته ای که نمازم را

شکسته می خوانم

تورا در گلو

دارم

داری برایم حرف می شوی

مثل این کلماتی که تو می شوند

پیاده نشو

دست هایم خسته می شوند

بدون تو

تو

تو ....دارم تکرار می شوم  

به تو

نمی رسم

پیاده نشو

دست هایم

بوی نارنج گرفته

اگه پسرا نبودن کی مامانا رو دق می داد؟

اگه پسرا نبودن کی خونه رو می کرد باغ وحش؟

اگه پسرا نبودن تو دانشگاه استاد کیو ضایع می کرد؟

اگه پسرا نبودن دخترا به چی می خندیدن؟