خوش به حال من ودریا و غروب و خورشید

رشته ای جنس همان رشته كه بر گردن توست 

به كف و ماسه كه نایابترین مرجان ها 

آسمان روشنی اش را همه بر چشم تو داد 

 ما به اندازه هم سهم ز دریا بردیم 

هیچكس مثل تو ومن به تفاهم نرسید 

خواستی شعر بخوانم دهنم شیرین شد 

ماه طعم غزلم را ز نگاه تو چشید 

منكه حتی پی پژواك خودم می گردم 

آخرین زمزمه ام را همه شهر شنید