نه تو می مانی و نه انــدوه و نه هیچکــس از مردم این آبادی...

به حبــاب نگـــــــران لـب یک رود قســــم....

و به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشــت...

غصــه هم می گذرد....

آنچنانی که فقط خاطــــره ای خواهــد مانـد.....

لحظــه ها عریاننــد...

برتن لحظــه خود جامــه ی اندوه مپوشـان هرگــز;